स्वातंत्र्य आणि परिपक्वतेत चालणे

ठेस नेहमी विश्वासूच्या जीवनावर परिणाम करते—पण ठेसवर (दुखावण्यावर) तितकेच प्रभावी असते. जेव्हा ठेस (दुखावणं) हृदयात टिकून राहू दिली जाते,
तेव्हा ते हृदय कठोर करते आणि आत्मिक वाढ मंद करते. पण जेव्हा परंतु जेव्हा ठेसला (दुखावण्याचा) सामना केला जातो आणि ते सोडून दिले जाते, तेव्हा ते परिपक्वता, शांती आणि स्वातंत्र्य निर्माण करते. दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, आपण धरून ठेवलेल्या वेदनांमुळे किंवा आपण निवडलेल्या चंगळाईमुळे (चिकित्सेमुळे) आपले जीवन घडत जाते. 

जरी ठेस (दुखावणं) वाढीला मर्यादा घालते, तरी ठेसमुक्ती (दुखावण्या) पासून मिळणारे स्वातंत्र्य आत्म्याला परिपक्व बनवते. या प्रवासाचे अंतिम ध्येय केवळ ठेसावले (दुखावले) जाणे टाळणे नाही, तर अन्याय झाला तरीही प्रेमळ, शिकण्यास तयार आणि शांत राहू शकणारे हृदय विकसित करणे हे आहे. 

पवित्र शास्त्र परिपक्वतेला परिपूर्णता म्हणून नव्हे, तर स्थिरता म्हणून दाखवते:

“घन अन्न प्रौढ लोकांसाठी असते—ज्यांनी सरावाने आपल्या इंद्रियांना चांगले आणि वाईट ओळखायला शिकवले आहे.”(इब्री लोकांस पत्र ५:१४) 

आत्मिक परिपक्वता हे या गोष्टीने प्रकट होते की आपण वेदना मिळाल्यावर कसे प्रतिसाद देतो—नाही की सर्व काही ठीक चालू असताना.

तो निर्णय जो चक्र तोडतो

ठेसमुक्ती ही भावना नव्हे, तर निर्णयाने सुरू होते. क्षमा ही भावना होण्यापूर्वी आज्ञाकारितेचा एक कार्य आहे. येशूने स्पष्टपणे0020शिकवले:

“तुमच्या शत्रूंवर प्रेम ठेवा, जे तुम्हाला शाप देतात त्यांना आशीर्वाद द्या, जे तुमच्याशी द्वेष करतात त्यांच्याशी भले करा” (मत्तय 5:44).

ही आज्ञा दुर्बलतेतून नाही, तर अधिकारातून येते. जेव्हा विश्वासू प्रतिशोध घेण्यास किंवा मागे हटण्यास नकार देतात, तेव्हा ते त्या चक्राला तोडतात ज्यावर ठेस पोसते. ज्या गोष्टीला ठेस (दुखावणं) वाढवू पाहतं, ते प्रेम मोडून टाकतं. 

फक्त स्मृती नव्हे, हृदयाची चंगाई

अनेक लोक क्षमा केल्यानंतरही वेदना लक्षात ठेवतात, आणि यामुळे गोंधळ निर्माण होतो. चंगाई म्हणजे नेहमीच आठवणी पुसल्या जाणे नाही—ती नियंत्रण दूर करते. जखम आता आपल्या प्रतिक्रियांचा, निर्णयांचा किंवा बोलण्याची पद्धत नियंत्रित करत नाही.

दाऊदाने बुद्धीने प्रार्थना केली: 

“हे प्रभु, मला बरे कर, म्हणजे मी बरा होईन; मला वाचव, म्हणजे माझा उद्धार होईल” (यिर्मयाह 17:14).

चंगाई हे परमेश्वराचे कार्य आहे, परंतु समर्पण आपले आहे. चंगा (बरे) झालेले हृदय कोमल राहते, पण वारंवार हानीसाठी असुरक्षित होत नाही.

प्रभु येशूने फक्त क्षमा केली नाही—त्याने स्वतःला पित्याच्या हाती सोपवले (यूहन्ना 2:24). ही रिपक्वतेची भूमिका आहे: स्वतःचे संरक्षण करण्याची गरज सोडून देणे आणि अंतिम न्यायाधीश म्हणून देवावर विश्वास ठेवणे.

प्रेषित पौल विश्वासूंना म्हणतो:

“सर्व कटुता, क्रोध, राग, गोंधळ आणि वाईट बोलणे तुमच्यातून दूर करा… आणि एकमेकांवर दयाळू व्हा, कोमल हृदयाचे व्हा, आणि एकमेकांना क्षमा करा” (इफिसकरांस 4:31–32).

कोमलता ही अपरिपक्वता नाही; ती नियंत्रणाखालील सामर्थ्य आहे.

राज्याचे प्रतिबिंब दर्शवणारे जीवन

जेव्हा ठेस (दुखावणुकीवर) विजय मिळतो, तेव्हा शांती सातत्यपूर्ण होते, नातेसंबंध आरोग्यदायी होतात, आणि वाढ गतीने होते. विश्वासू आता सहज न हलणारा, सहज रागावणारा, किंवा सहज अलग राहणारा राहत नाही.

प्रभु येशू म्हणाले:

“तुमच्यात एकमेकांवर प्रेम असेल, तर यावरून सर्व लोक ओळखतील की तुम्ही माझे शिष्य आहात” (योहान 13:35).

ठेसमुक्ती ही फक्त वैयक्तिक गोष्ट नाही—ती एक साक्ष आहे.

Bible Reading: Genesis 27-29