தேவனுடைய பிரசன்னத்துடன் இருக்க பழகுதல்

அவருடைய இனத்தார் இதைக்கேட்டபோது,அவர் மதிமயங்கியிருக்கிறார் என்று சொல்லி,அவரைப் பிடித்துக் கொள்ளும்படி வந்தார்கள்." (மாற்கு 3:21). அவருக்கு நெருக்கமானவர்கள் அவர் மதி மயங்கி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறார்கள் என்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்

அவருடன் வாழ்ந்தவர்கள், அவர் குழந்தைப் பருவத்தில் அவரது வளர்ப்புத் தந்தை யோசேப்புடன் தச்சு வேலை பார்த்தவர்கள். இயேசுவின் பணியை அவர்கள் மிகவும் பாராட்டியவர்களாகவும் ஆதரவாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும். ஐயோ! அவர்களின் பரிச்சயம் அவர் உண்மையில் யார் என்ற பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது.

பின்வரும் வசனத்தை வாசியுங்கள்: யோவான் 7:5 அவருடைய சகோதரரும் அவரை விசுவாசியாதபடியால் இப்படிச் சொன்னார்கள்.

இது இயேசுவின் காலத்தில் மட்டுமல்ல, இன்றும் அதே பிரச்சனை உள்ளது. அவருடைய முன்னிலையில் நுழையும்போது மக்கள் மிகவும் சாதாரணமாகிவிட்டனர்.

அவருடைய பிரசன்னத்தால் நீங்கள் முதன்முதலில் இரட்சிக்கப்பட்டது அல்லது தொடப்பட்டது நினைவிருக்கிறதா? நீங்கள் ஆழ்ந்த எதிர்பார்ப்புடன் தேவனுடைய வீட்டிற்கு வந்தீர்கள். நீங்கள் சரியான நேரத்தில் தேவனுடைய ஆலயத்தை சென்றடைவதை உறுதி செய்தீர்கள்.

உங்கள் ஆவியில் இந்த எதிர்பார்ப்பு உணர்வு இன்னும் இருக்கிறதா? நீங்கள் இன்னும் சரியான நேரத்தில் ஆலயத்திற்கு வருகிறீர்களா? (நிச்சயமாக, தாமதமாக வருவதற்கு ஒரு மில்லியன் சாக்குகள் இருக்கலாம்) தேவனின் பிரசன்னத்தை அறிந்திருப்பதன் முக்கியமான விளைவுகள் பழைய ஏற்பாட்டில் ஊசா என்ற மனிதனின் மூலமாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து பின்வரும் அதிகாரத்தில், தாவீதும் அவருடைய ஆட்களும் உடன்படிக்கைப் பேழையை பெத்லகேமுக்குக் கொண்டு வந்ததைக் காண்கிறோம்:

ஆனால் அவர்கள் நாகோனின் களம் இருக்கிற இடத்துக்கு வந்தபோது, மாடுகள் மிரண்டு பெட்டியை அசைத்தபடியினால், ஊசா தேவனுடைய பெட்டியினிடமாய்த் தன் கையை நீட்டி, அதைப் பிடித்தான்.

அப்பொழுது கர்த்தருக்கு ஊசாவின்மேல் கோபம் மூண்டது. அவனுடைய துணிவினிமித்தம் தேவன் அங்கே அவனை அடித்தார். அவன் அங்கே தேவனுடைய பெட்டியண்டையில் செத்தான். (2 சாமுவேல் 6:6-7)

நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள், உடன்படிக்கைப் பெட்டி ( தேவனுடைய வெளிப்படையான பிரசன்னத்தைக் குறிக்கிறது) அபினதாபின் (ஊசாவின் தந்தை) வீட்டில் கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகள் இருந்தது.

இருபது வருடங்கள் என்பது நீண்ட காலமாகும், அநேகமாக, ஊசா உடன்படிக்கைப் பேழையை தினமும் பார்த்திருக்கலாம், மேலும் அதை தினமும் கடந்து சென்றிருக்கலாம். தேவனுடைய பேழையைப் பற்றி அதிகம் பழகியதன் மூலம், அவர் அதன் மீதான மரியாதையை இழந்துவிட்டார்.

அதனால் எருதுகள் தடுமாறியபோது, கீழே விழுந்துவிடாமல் தேவனுக்கு உதவ ஊசா சாதாரணமாக கை நீட்டினான். தேவனுடைய பிரசன்னத்தைப் பற்றிய அவனது பரிச்சயம், கீழே விழுவதிலிருந்து உதவி தேவைப்படும் மற்றொரு சிலையாக ஊசாவை நினைக்க வைத்தது. நாம் தேவனை சுமக்கவில்லை என்பதை ஊசா உணரவில்லை; அவர் நம்மை சுமக்கிறார். அவர் இடறுவதில்லை, ஆனால் அவர் நம்மைத் தடுமாறவிடாமல் தடுப்பவர். ஊசாவின் இந்த சாதாரண மனப்பான்மையால், தேவன் அவரைத் தாக்கினார், அவர் அந்த இடத்திலேயே இறந்தார்.

ஒரு நாள் இயேசு தம் சொந்த ஊருக்குச் சென்றார், அவருடைய குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே அவர்கள் அவரை அறிந்திருந்ததால் அவருக்குப் பெரிய வரவேற்பு கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் மிகவும் நெருங்கிய நபர்களாக இருந்தனர் மற்றும் அவரிடமிருந்து பெறுவதற்கு ஒரு சிறந்த வாய்ப்பைப் பெற்றனர், ஆனால் அவர்களின் பரிச்சயம் மற்றும் சாதாரணத்தன்மையின் காரணமாக அவர்கள் தோல்வியடைந்தனர். பரிச்சயம் உங்கள் வாழ்க்கையில் தேவனுடைய வல்லமையை கட்டுப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இயேசு அவர்களை நோக்கி: ஒரு தீர்க்கதரிசி தன் சொந்த நாட்டிலும், உறவினர்களிடையேயும், தன் வீட்டிலேயே தவிர மரியாதை இல்லாதவர் அல்ல. ஒரு சில நோயாளிகள் மீது கைகளை வைத்து அவர்களைக் குணப்படுத்தியதைத் தவிர, ஒரு அதிகாரப் பணியைக்கூட அவரால் அங்கு செய்ய இயலவில்லை.

அவர்களுடைய அவிசுவாசத்தை குறித்து அவர் ஆச்சரியப்பட்டார். (மாற்கு 6:4-6)

"பழக்கம் அவமதிப்பை வளர்க்கும்" என்று கூறப்படுகிறது. பரிசுத்த தேவனுடனான நமது நடைப்பயணத்தில், நாம் அவரையும் அவருடைய பிரசன்னத்தையும் ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்ளாமல், ஆழ்ந்த பயபக்தியுடன் ஒவ்வொரு நாளும் அவருடன் நடந்துகொள்ளும் அளவுக்குப் பரிச்சயமாகிவிடக்கூடாது.

Bible Reading: Job 19-23

தேவனுடைய பிரசன்னத்துடன் இருக்க பழகுதல்

Most Read