अत्यंत प्रभावी लोकांच्या ९ सवयी: सवय क्रमांक १

गेल्या अनेक वर्षांत मला अनेक व्यापारी, व्यावसायिक महिला आणि उच्च पदांवर कार्यरत असलेल्या कॉर्पोरेट नेत्यांशी संवाद साधण्याचे सौभाग्य लाभले आहे. त्यांच्या प्रगतीकडे, उत्कृष्टतेकडे आणि वाढत्या प्रभावाकडे मी जवळून पाहिले आहे, जे खरोखरच उल्लेखनीय आहे.

मी त्यांच्या जीवनाकडे बारकाईने निरीक्षण करत असताना, मला हे जाणवले की त्यांना इतरांपेक्षा वेगळे ठरवणारी गोष्ट केवळ त्यांची प्रतिभा, शिक्षण किंवा संधी नव्हती, तर त्यांनी काळानुसार विकसित केलेल्या काही सवयी होत्या. या सवयींनी त्यांच्या विचारसरणीला आकार दिला, त्यांच्या दैनंदिन निर्णयांना दिशा दिली आणि त्यांच्या कार्यक्षमतेला टिकवून ठेवले.

पुढील काही दिवसांत माझे निरीक्षण आणि निष्कर्ष तुमच्याशी शेअर करण्याची माझी इच्छा आहे. मला ठामपणे विश्वास आहे की तुम्ही या सवयी तुमच्या स्वतःच्या जीवनात विकसित केल्यास, तुम्ही जे काही कराल त्यामध्ये अधिक फलदायी आणि प्रभावी ठराल. आणि शेवटी, हेच खरे अर्थाने पित्याला महिमा देणारे ठरते. 

परंतु प्रथम देवाचे राज्य व त्याची धार्मिकता शोधा; म्हणजे या सर्व गोष्टी तुम्हाला मिळतील.” (मत्तय 6:33)

बायबलच्या दृष्टीने अत्यंत प्रभावी लोक उत्पादनक्षमतेपासून सुरुवात करत नाहीत—ते प्राथमिकतेपासून सुरुवात करतात. धोरणे तयार होण्यापूर्वी, योजना अंमलात येण्यापूर्वी आणि निर्णयांचे समर्थन होण्यापूर्वी, ते एक मूलभूत प्रश्न निश्चित करतात: प्रथम स्थान कोणाचे आहे?

बायबल सातत्याने हे उघड करते की प्रभावशीलता अपघाताने येत नाही; ती देवासमोर योग्य क्रमात लावलेल्या जीवनाचा परिणाम असते.

1. प्राथमिकता सामर्थ्य ठरवते

उत्पत्तीत पवित्रशास्त्राचे अगदी पहिले शब्द असे जाहीर करतात, “आदि मध्ये देव…”
(उत्पत्ति 1:1). हे एक दैवी तत्त्व आहे. ज्या गोष्टीत देव प्रथम असतो, त्यावर तो राज्य करतो. आणि ज्यावर तो राज्य करतो, त्याला तो आशीर्वाद देतो.

जेव्हा देव प्रथम नसतो, तेव्हा चांगल्या गोष्टीदेखील विस्कळीत होतात. पण जेव्हा तो प्रथम असतो, तेव्हा कठीण काळसुद्धा फलदायी ठरतो. प्रभू येशूने असे म्हटले नाही की इतर गोष्टींसोबत देवाचा शोध घ्या—त्याने स्पष्टपणे सांगितले, प्रथम शोधा. जीवनातील प्रभावीपणा हा आपल्या योजनांमध्ये देवाला जोडण्याविषयी नाही; तर आपल्या योजना देवाच्या अधीन करण्याविषयी आहे.

राजा दावीदने हे सत्य अतिशय खोलवर समजून घेतले होते. तो योद्धा, राजा, कवी आणि नेता असूनही त्याने जाहीर केले:

एकच गोष्ट मी परमेश्वराकडून मागितली आहे,

तीच मी शोधीन:

की मी माझ्या आयुष्याचे सर्व दिवस
परमेश्वराच्या घरात वास करावा,
परमेश्वराचे सौंदर्य पाहावे.”
(स्तोत्र २७:४)

दावीदाची प्रभावशीलता प्रत्येक गोष्टीत देवाला प्रथम स्थान देण्यातून प्रवाहित होत होती.

2. पहिले प्रेम टिकाऊ सामर्थ्य निर्माण करते

“इफिसुस येथील कलीसियाच्या देवदूताला हे लिही: जो आपल्या उजव्या हातात सात तारे धरून ठेवतो, आणि सात सोन्याच्या दीपस्तंभांच्या मध्यातून चालतो, तो असे म्हणतो: ² मला तुझे काम, तुझा परिश्रम आणि तुझा संयम माहीत आहे; तसेच जे वाईट आहेत त्यांना तू सहन करू शकत नाहीस. जे स्वतःला प्रेषित म्हणवतात पण तसे नाहीत, त्यांची तू परीक्षा करून त्यांना खोटे ठरवले आहेस. ^३ माझ्या नावासाठी तू धीर धरलास, संयम ठेवला आणि तू थकला नाहीस. ⁴ तरीही मला तुझ्याविरुद्ध ही तक्रार आहे की तू आपले पहिले प्रेम सोडले आहेस.”(प्रकटीकरण 2:1–4)

लक्ष द्या—इतर कोणत्याही गोष्टीसाठी त्यांना दोष दिला गेला नाही. त्यांची कामे सुरू होती, त्यांचा परिश्रम टिकून होता, त्यांचे सिद्धांत शुद्ध होते—परंतु जवळीक (सहवास) नसलेला प्रभावीपणा पोकळ झाला होता.

अत्यंत प्रभावी विश्वासी आपल्या पहिल्या प्रेमाची राखण करतात. प्रार्थना घाईघाईने केली जात नाही. पवित्रशास्त्र वरवर वाचले जात नाही. उपासना यांत्रिक नसते. बैथनियातील मरीयेप्रमाणे, ते उत्तम भाग निवडतात—येशूच्या पायाशी बसणे—तसेच हे विश्वासू जाणतात की जवळीक (सहवास) नेहमीच केवळ क्रियाशीलतेपेक्षा अधिक टिकाऊ असते (लूक १०:३८–४२).

भविष्यवक्ता यशया या मनःस्थितीचे फळ उघड करतो:

परंतु जे परमेश्वरावर आशा ठेवतात
त्यांचे बळ नवे केले जाईल;
ते गरुडांसारखे पंख पसरून उडतील;
ते धावतील, तरी थकणार नाहीत;
ते चालतील, तरी अशक्त होणार नाहीत.”
(यशया ४०:३१)

येथे प्रभूची वाट पाहणे म्हणजे निष्क्रियता नाही—तर देवकेंद्रित अवलंबित्व आहे. बळ प्रयत्नांमुळे नव्हे, तर योग्य स्थानावर (देवासमोर योग्य रीतीने उभे राहिल्याने) नवे केले जाते.

3. पहिली सवय इतर सर्व सवयींना आकार देते

जुन्या करारात देवाने पहिल्या फलांची मागणी केली—उरलेले नव्हे (नीतिसूत्रे 3:9). पहिला हिस्सा उरलेल्या सर्वांना मुक्त करतो. हे तत्त्व आजही तस्सेच आहे. जेव्हा दिवसाचा पहिला तास, हृदयाचे पहिले प्रेम आणि इच्छेची पहिली निष्ठा देवाची असते, तेव्हा उरलेले सर्व काही दैवी क्रमात येते.

स्वतः प्रभु येशूंनी ही सवय आपल्या जीवनातून दाखवून दिली. “पहाटे फार लवकर… तो उठून एकांत स्थळी गेला आणि तेथे प्रार्थना करू लागला” (मार्क 1:35). गर्दी, चमत्कार आणि मागण्या यांपूर्वी—संगती होती.

म्हणूनच पवित्रशास्त्रात प्रभावशीलतेला कधीही भक्तीपासून वेगळे केले जात नाही. यहोशवाची यशस्वीता वचनावर मनन करण्यापासून आली (यहोशवा 1:8). योसेफची उन्नती देवाच्या उपस्थितीतून आली (उत्पत्ति 39:2). दानिएलचा प्रभाव सातत्यपूर्ण प्रार्थना-जीवनातून आला (दानिएल 6:10).

4. प्रभावीपणाची सुरुवात वेदीपासून होते

म्हणून, बंधूंनो, देवाच्या करुणेच्या द्वारे मी तुम्हाला विनंती करतो की तुम्ही तुमची शरीरे जिवंत, पवित्र व देवाला मान्य असा बलिदान म्हणून अर्पण करा; हीच तुमची योग्य उपासना आहे.”
(रोमकरांस १२:१)

हे वचन स्पष्टपणे सर्व विश्वासूंना स्वतःला जिवंत बलिदान म्हणून अर्पण करण्याचे आवाहन करते. बलिदान नेहमी प्रथम वेदीवर ठेवले जाते. जे जीवन दररोज अर्पण केले जाते, तेच जीवन देवाकडून उंचावले जाते.

अत्यंत प्रभावी लोक असे विचारत नाहीत, “काय उपयोगी पडते?”
ते विचारतात, “काय खऱ्या अर्थाने देवाला मान देणारे आहे?”

आणि पवित्रशास्त्र स्पष्ट उत्तर देते:

“परमेश्वराचा भय मानणे हीच बुद्धीची सुरुवात आहे.” (नीतिसूत्रे 9:10)

जिथे देव प्रथम स्थानावर असतो, तिथे बुद्धी वाहते.
जिथे बुद्धी वाहते, तिथे प्रभावशीलता तिच्या मागोमाग येते.

हीच आहे पहिली सवय—आणि तिच्याविना कोणतीही इतर सवय खऱ्या अर्थाने टिकू शकत नाही

Bible Reading: Genesis 30-31