अत्यंत प्रभावी लोकांच्या ९ सवयी: सवय क्रमांक ३

“बलिदानापेक्षा आज्ञापालन श्रेष्ठ आहे; आणि मेंढ्यांच्या मेदापेक्षा कान देणे उत्तम आहे.”(१ शमुवेल १५:२२)

अत्यंत प्रभावी लोक केवळ चांगले हेतू किंवा भव्य योजना असलेले नसतात; तर जे खरोखर आज्ञा पाळतात तेच असतात. पवित्र शास्त्र आपल्याला एक सामर्थ्यशाली सत्य शिकवते—जे आव्हान देणारे असले, तरी मुक्त करणारे आहे: देव केवळ कठोर परिश्रमांपेक्षा आज्ञापालनाला अधिक मोल देतो.

अनेक जण उत्साह, आवेश व स्पष्ट दृष्टिकोन घेऊन आपला प्रवास सुरू करतात. ते प्रार्थना करतात, स्वप्ने पाहतात आणि योजना नीट आखतात. पण काळ जसजसा पुढे जातो, तसतशी संकटे येतात, दडपण वाढते आणि आज्ञापालन अस्वस्थ करणारे वाटू लागते. याच ठिकाणी अनेक जण हार मानतात किंवा लक्ष विचलित करतात.

जे खरोखर शेवटपर्यंत टिकून राहतात, ते नेहमीच सर्वाधिक गुणी किंवा ऊर्जावान असतीलच असे नाही; परंतु जे कठीण, संथ किंवा अदृश्य अवस्थेतही देवाची आज्ञा पाळत राहतात, तेच असतात. आज्ञापालन त्यांना देवाच्या इच्छेशी सरळ रेषेत ठेवते आणि हाच संलग्नपणा टिकाऊ फळ व खरे यश उत्पन्न करतो.

आज्ञापालन हे प्रकटीकरण आणि परिणाम यांमधील पूल आहे.

१. आज्ञापालन म्हणजे विश्वासाचा पुरावा

पवित्र शास्त्रात आज्ञापालन कधीही केवळ कायदेपण म्हणून मांडलेले नाही; तर ते नातेसंबंध म्हणून दाखवले आहे. प्रभु येशूने स्पष्ट शब्दांत म्हटले,

“तुम्ही माझ्यावर प्रेम करता, तर माझ्या आज्ञा पाळा.”(योहान१४:१५)

आपण कोणावर विश्वास ठेवतो, हे आज्ञापालन उघड करते. जेव्हा आज्ञापालन विलंबित, अपूर्ण किंवा अटीवर आधारित असते, तेव्हा ते विभागलेली निष्ठा प्रकट करते. शौलाने राज्य गमावले ते उपासना न केल्यामुळे नव्हे, तर निवडक आज्ञापालन केल्यामुळे (१ शमुवेल १५). त्याचे हेतू आध्यात्मिक वाटत होते, पण त्याच्या अवज्ञेमुळे त्याचा अधिकार हिरावला गेला.

अत्यंत प्रभावी लोक हे तत्त्व समजतात:

विलंबित आज्ञापालन म्हणजे अवज्ञा; आणि अर्धवट आज्ञापालन म्हणजे कारणांनी झाकलेली बंडखोरी.

२. आज्ञापालन बहुधा समज येण्यापूर्वी येते

अनेकांचा मोठा गैरसमज असा आहे की आधी स्पष्टता येते आणि मग आज्ञापालन. परंतु शास्त्र याच्या उलट शिकवते. अब्राहामाला आपले गंतव्य माहीत नसतानाही निघण्याची आज्ञा झाली (उत्पत्ती १२:१–४; इब्री ११:८). समज आज्ञापालनानंतर आली.

प्रभु येशूने हा आध्यात्मिक क्रम दृढ केला, जेव्हा तो म्हणाला,

“जर कोणी त्याची इच्छा करण्यास तयार असेल, तर त्याला या शिकवणीविषयी ज्ञान प्राप्त होईल.”(योहान ७:१७)

प्रकटीकरण वादानंतर नव्हे, तर आज्ञापालनानंतर येते. अनेक जण पुष्टी, भावना किंवा सोयीची वाट पाहत आहेत पण देव समर्पणाची वाट पाहत आहे.

अत्यंत प्रभावी विश्वासू देव बोलतो तेव्हा चालतात; परिस्थितीअनुकूल झाली तेव्हा नव्हे.

३. आज्ञापालन दैवी पाठबळ उघडते

संपूर्ण पवित्र शास्त्रात आपण पाहतो की दैवी सामर्थ्य आज्ञापालनानंतर कार्य करते. लाल समुद्राजवळ मोशेने आपली काठी पुढे केल्यावरच पाणी दुभंगले (निर्गम १४:१५–१६). यरीहो येथे विचित्र आज्ञांचे शिस्तबद्ध पालन केल्यावरच विजय मिळाला (यहोशवा ६).

देव ज्या आज्ञा देतो, त्यालाच तो पाठबळ देतो.

प्रभु येशूने हेच तत्त्व दाखवले, जेव्हा अपयशाच्या रात्रीनंतर त्याने पेत्राला पुन्हा जाळे टाकण्यास सांगितले (लूक ५:४–६). जिथे मानवी प्रयत्न अपयशी ठरले, तिथे आज्ञापालनाने समृद्धी उघडली.

अत्यंत प्रभावी लोक केवळ तर्कावर अवलंबून राहत नाहीत; ते दैवी मार्गदर्शनावर विसंबून राहतात. त्यांना हे ठाऊक असते की

देवाच्या एका वचनाचे आज्ञापालन, मानवी प्रयत्नांच्या अनेक वर्षांपेक्षा अधिक फलदायी ठरू शकते.

४. आज्ञापालन दीर्घकालीन प्रभाव टिकवते

अनेक जण कौशल्य, आकर्षण किंवा संबंधांमुळे थोडक्यात यश मिळवतात. परंतु शास्त्र शिकवते की

आज्ञापालनच दीर्घकाल टिकवते.

प्रभु येशूने स्वतः दुःखातून आज्ञापालन शिकले (इब्री ५:८) त्याला पवित्रतेचा अभाव होता म्हणून नव्हे, तर आज्ञापालन अधिकार परिपक्व करते म्हणून. प्रेषित पौल असे लिहितो,

“तुम्ही पापाचे दास होता, तरी अंतःकरणापासून आज्ञापालन केले.”
(रोमकर ६:१७)

खरे आज्ञापालन बाह्य पालन नसून, ते अंतःकरणातील समर्पण आहे.

अत्यंत प्रभावी लोक तेव्हा आज्ञा पाळतात जेव्हा ते अदृश्य, न पुरस्कृत आणि अस्वस्थ करणारे असते. ते गुप्तपणे आज्ञा पाळतात, आणि देव त्यांना उघडपणे सन्मानित करतो. त्यांना हे माहीत असते:

सोय आराम निर्माण करते; परंतु आज्ञापालन नियती घडवते.

५. आज्ञापालन हीच स्वर्ग प्रतिसाद देणारी भाषा आहे

पवित्र शास्त्र वारंवार दाखवते की स्वर्ग बलिदान, गोंगाट किंवा केवळ क्रियाकलापांपेक्षा आज्ञापालनाला अधिक वेगाने प्रतिसाद देतो. एलियाने देवाच्या आज्ञेनुसार वेदी पुन्हा उभारली, आणि अग्नी उतरला (१ राजे १८).

देवाच्या राज्यातील प्रभावीपणा अधिक करण्यामध्ये नाही; तर

देवाने जे सांगितले तेच करण्यामध्ये आहे.

म्हणूनच प्रभु येशूने हा इशारा दिला:

“तुम्ही मला ‘प्रभु, प्रभु’ म्हणता, आणि मी सांगतो ते का करीत नाही?”
(लूक ६:४६)

अत्यंत प्रभावी लोक आज्ञांशी वाद घालत नाहीत. ते आज्ञा पाळतात आणि परिणाम देवावर सोपवतात.

ही आहे सवय क्रमांक ३.

जिथे आज्ञापालन सातत्याने असते, तिथे प्रभावीपणा अटळ ठरतो.

Bible Reading: Genesis 34-36

अत्यंत प्रभावी लोकांच्या ९ सवयी: सवय क्रमांक ३

Most Read